| Annemiek (1981) | |
| - | werkt als hulpverlener in psychiatrie en verslavingszorg en zangeres in haar vrije tijd |
| - | 2006 |
| - | Maatje: vrouw met borstkanker |
Op welke wijze brengt buddywerk muziek in jouw leven?
Het past heel goed bij mijn way of life. Ik wil graag bewust leven en het buddywerk draagt daaraan bij. Het motiveert mij om te leven in het hier en nu. De keuzes die ik maak zijn steeds vaker voor de korte termijn. Wat ik volgend jaar doe, zie ik dan wel weer. Nú ben ik gelukkig gezond en dat besef geeft me een heel dankbaar gevoel.
In het buddywerk heb jij ‘echt leren luisteren’. Leg eens uit.
Mijn maatje zit zo vol met haar verhaal dat ze meestal gelijk losbarst als ik binnenkom. Het zijn andere gesprekken dan ik met vriendinnen heb. Soms vraagt ze pas naar mijn leven als ik bij de deur sta om weg te gaan. Ik moest daar in het begin wel een beetje aan wennen, maar nu ik weet wat ik kan verwachten, ben ik juist in staat écht naar haar te luisteren. Mijn inlevingsvermogen is sterker geworden. Dat kan alleen als je ieder woord van de ander echt wilt horen, zonder (voor-) oordelen of verwachtingen.
Was het moeilijk voor je om de juiste toon te vinden?
Niet echt. Ik zeg wel eens gekscherend: “Gooi er een kwartje in en mijn maatje gooit haar verhaal eruit”. Zo ligt het natuurlijk niet echt, blijkbaar weet ik juist met míjn kwartje bij haar de juiste snaar te raken. Zij zet de toon: de ene keer is ze opgelucht en vrolijk, de andere keer praten we over minder prettige gevoelens. Als het mij lukt om aansluiting bij haar emotie te vinden, geeft me dat een fijn gevoel. Dat is toch de essentie van het buddywerk, dat je wezenlijk contact maakt met je maatje.
Wat raakt je het meest in wat je maatje jou vertelt?
De voortdurende onzekerheid waarin zij leeft. Alles wat ze in haar lichaam voelt, relateert ze aan kanker. Ze vertrouwt haar lijf niet meer. Ieder pijntje is aanleiding tot zorg, terwijl ik hooguit zou denken: oh, ik heb even buikpijn. Ik heb eens met haar bij de chirurg gezeten. Ze voelde wat in haar ándere borst. Hij vond niets verontrustends, maar toen ik haar vroeg of ze opgelucht was, antwoordde ze van niet. Altijd die angst voor het ziek zijn …
