| Roman (1983) | |
| - | Werkt in de financiële dienstverlening |
| - | Buddy sinds 2005 |
| - | Maatje: man met MS |
Voor het buddywerk zet jij iedere week de tijd even stil: wat levert dat je op?
Een goed gevoel! Het relativeert enorm. Je staat even stil bij wat echt waardevol is in het leven: gezond zijn en kunnen doen en laten wat je wilt. De middag met mijn maatje is voor mij ook een rustpunt in mijn drukke week. Als ik naar hem toe ga, zet ik alles even opzij en focus mij op zijn leven. Bij hem thuis voeren we goede gesprekken. Dat kan ik ook met vrienden doen, maar dat geeft minder voldoening. We hebben ook regelmatig telefonisch contact.
Lukt het je altijd om tijd voor je maatje vrij te maken?
Ja, dat lukt prima. Ik bezoek hem meestal in het weekend. Mensen die zeggen dat ze niet een paar uurtjes vrij kunnen maken, geloof ik niet. Als je verliefd bent, maak je toch ook tijd. Je gaat gewoon iets minder lang met vrienden de kroeg in. Zeker jongeren hebben vaak het idee: vrijwilligerswerk komt wel een keer als ik oud ben, daar heb ik nu geen tijd voor. Die perceptie is verkeerd: jongeren hebben evenveel tijd als oudere mensen!
Ben je ook wel eens buddy in de baas z’n tijd?
Normaal gesproken bezoek ik mijn maatje niet doordeweeks. Daarvoor heb ik een te drukke baan. Maar als mijn maatje bijvoorbeeld in het ziekenhuis ligt, kan het wel voorkomen dat ik hem onder werktijd op zoek. Mijn werkgever heeft daar geen bezwaar tegen.
En wat als het tijd is om afscheid te nemen?
Die tijd is bijna daar. Ik ben inmiddels twee jaar zijn maatje en de regel is dat het buddycontact na twee jaar eindigt. Het is natuurlijk moeilijk om de vertrouwensband die we hebben opgebouwd weer te doorbreken. Ik zal hem nog niet helemaal loslaten, maar voor mij is het wel tijd om als buddy door te gaan bij een nieuw maatje.
Welk moment in jullie contact is jou het meeste bijgebleven?
We gingen voor het eerst samen naar buiten. Het was december en koud in het park. We spraken over de zin van het leven, over sterren en het heelal, toen we overspoeld werden door een fikse hagelbui. Maar hij wilde niet schuilen. In tegendeel: hij vond het práchtig. Hij was drie jaar niet buiten geweest en wilde niets liever dan die hagelbui volledig ervaren. Dat zal ik nooit meer vergeten.
